By Jay Pearson  USA

 

Remasters
Don't be fooled by the title, this is not a remastering of Uriah Heep's
greatest hits, but all-new recordings by the current (and longest serving)
lineup. Taken primarily from rehearsals for the Future Echoes of the Past,
Acoustically Driven, and Electrically Driven recordings, this is the first
time a studio history of the band's entire history has been put together
with a cohesive sound quality. With all the legendary turmoil and lineup
changes over the first half of Heep's career, every previous compilation has
varied greatly in sound and performance quality. Remasters enables the
listener to enjoy a wide spectrum of Heep's music without suffering through
a wide spectrum of styles and production values.
Laat je niet gek maken door deze titel, dit is namelijk niet een geremasterde Best Of van Uriah Heep, maar allemaal nieuwe opnames van de huidige ( en langst bestaande) line-up. Eerder gehaald van de oefensessies voor Future Echoes of the Past, de Acoustically Driven en de Electrically Driven opnames, is dit de eerste keer dat de studio-geschiedenis van de gehele geschiedenis van Heep’s muziek is samengevoegd met een samenhangende geluidskwaliteit. Door alle legendarische onrust en veranderingen in de line-up in de eerste helft van hun bestaan, varieerde de kwaliteit van geluid en optredens gigantisch op vorige compilaties. Remasters zorgen ervoor dat de luisteraar kan genieten van het grote spectrum van Heep’s muziek zonder te hoeven lijden onder alle verschillen in stijl en producties.

Most of the songs have been enhanced in the studio by the band, such as new
solos from Mick and Phil, and most of the recordings have not been released
previously. Unfortunately, the liner notes leave out all the song-by-song
details that were included on both the FEotP and AD special editions, and
there are no credits anywhere. Hopefully, future editions will rectify this.
De meeste nummers zijn in waarde gestegen in de studio door de huidige band, zoals nieuwe solo’s van Mick en Phil en de meeste opnames zijn niet eerder uitgebracht. Helaas is er geen extra song informatie, zoals op Future Echoes of the Past en Acoustically Driven waarbij elk nummer voorzien werd van details per nummer en nergens wordt iemand bedankt. Hopelijk zal dit worden rechtgezet bij toekomstige uitgaven.

The Roger Dean cover is, as always, a treat for the eyes, and mixes Heep's
traditional fantasy element with a sci-fi element, something new for Heep,
and a perfect match for what the band has set out to accomplish with this
set.
De hoes van Roger Dean is, zoals altijd, een lust voor het oog en vermengt het traditionele fantasy element van Heep met science fiction. Iets nieuws voor Heep en een perfecte combinatie voor wat de band wil bereiken met deze set.

But does the concept work? For the most part, the answer is a resounding
yes. The biggest problems lie in the few instances when the band strays too
far from the original, leaving a song sounding exactly like the current
lineup's live version, or on an ill-chosen fadeout. But these difficulties
are few and far between.
Maar werkt dit concept? Voor het grootste deel kunnen we daar volmondig ja op antwoorden. De grootste problemen komen naar voren op de enkele momenten als de band te ver afdwaalt van het origineel, ze precies zo klinken zoals ze live klinken in de huidige line-up of als het volume van een nummer aan het einde van een nummer te abrupt wordt teruggedraaid. Maar deze moeilijkheden zijn zeldzaam en niet storend.

The other question is why is there only a single song to represent the years
of 1976-88? With so much great music written during that period (High and
Mighty through Live in Moscow), and with approximately 30 minutes of blank
disc space, it is a shame the band chose not to head into the studio and
record more songs from this period.
De andere vraag is waarom er maar één enkel nummer is gekozen om de periode 1976-88 te vertegenwoordigen. Met zo veel fantastische muziek die geschreven is in die periode (Van High and Mighty tot en met Live In Moscow) en met 30 minuten blanco CD ruimte, is het jammer dat de band niet in de studio is gedoken om meer nummers uit deze periode op te nemen.

Disc 1
Gypsy. Containing all the headbanging thunder of the original metal
standard, Phil's keyboard wizardry mixes the mind-blowing psychedelic
Hammond of 1970 with his savvy synthesizer magic for what is undoubtedly his
mightiest solo ever released. Beneath it lies Lee's complex powerhouse
drumming and the finest wah-wah guitar work you'll ever hear from The
Wizard, Mick Box. Unfortunately, this arrangement follows the single
version, dropping the progressive intro and the psychedelic jam on the
outro, although the Heep choir's final a cappella chord is an excellent
touch.

Disc 1.
Gypsy. Dit bevat al het headbang werk zoals je van een metal band met ballen mag verwachten. Phil weet als een tovenaar op de toetsen het onovertroffen psychedelische Hammond geluid uit 1970 te mixen met gewiekste synthesizer magie en dit resulteert in zijn ongetwijfeld machtigste solo ooit uitgebracht. Eronder als basis de gecompliceerde powerhouse drumpartijen van Lee en het fijnste van het fijnste wah-wah gitaarwerk die je ooit zult horen van De Tovenaar, Mick Box. Helaas volgt het arrangement de single versie, wat betekent dat het progressieve intro en de psychedelische jam aan het eind weggelaten zijn, hoewel gezegd moet worden dat het Heep koor in acappella stijl aan het einde leuk is.

Come Away Melinda. The finest version yet of this classic, Bernie shows why
he is the perfect interpreter of David Byron without sounding at all like a
mere copy. Atop a marvelous band performance, Bernie's emotive reading is
heart-rending. Headphones will provide you with an excellent chance to
appreciate Mick's outstanding rhythmic technique.
Come Away Melinda. De beste uitvoering van deze klassieker. Bernie laat zien waarom hij de perfecte David Byron vertolker is zonder dat hij klinkt als een kopie. Een prachtige vertolking door de band en Bernie’s roerende vertolking is hartverscheurend. Een koptelefoon zorgt ervoor dat je een goede kans krijgt Mick’s uitstekende ritme techniek te waarderen.

Lady in Black. Obviously taken from the Acoustically Driven rehearsals, this
is without a doubt the best recording ever made of this song. The intricate
string arrangement is well separated, allowing you to really appreciate
Phil's arranging ability for the first time, particularly the marvelous
counterpoint between the violins and the viola/cello. At times, however,
Bernie is mixed below the strings.
Lady In Black. Duidelijk van de oefensessies voor Acoustically Driven gehaald. Dit is zonder twijfel de beste opname ooit gemaakt van dit nummer. Het ingewikkelde strijkers arrangement is goed verdeeld, waardoor je voor de eerste keer Phil’s kundigheid in arrangeren echt kunt waarderen, vooral het contrastelement tussen de violen en de viola/ cello. Soms echter, wordt Bernie overstemd door de strijkers.

Bird of Prey. While Mick's guitar contains all the crunch of the original,
this song is the first problem track, beginning with a thin drum sound, and
multiplied by Lee's disco rhythms and Phil's lack of Hammond (he relies far
too heavily on synths). Fortunately, everyone's energy level is soaring, and
Bernie nails all the high notes spot on, so those who enjoy the current
lineup's revamped version (including the disco-ish second half) will have no
problem dancing to this.
Bird Of Prey. Terwijl Mick’s gitaar het malende geluid van het origineel bevat, is dit nummer het eerste probleem nummer, beginnend met een dun drumgeluid en het probleem wordt vergroot door Lee’s disco ritmes en Phil’s gebrek aan Hammond geluid (hij verlaat zich te veel op de synthesizers). Gelukkig stijgt het energie niveau van allen en Bernie weet de hoge noten perfect te raken, dus degenen die houden van de vernieuwde versie van de huidige line-up (met de disco-achtige tweede helft) zullen geen problemen hebben hierop te dansen.

Look at Yourself. Containing all the fury of the original, Lee more than
makes up for the lack of the assisting percussionists of the 1971 recording.
His drive and power will punish any listener who dares turn the speakers or
headphones up to 11! Plenty of wah-wah and heavy Hammond, an especially
strong performance from Bernie and the Heep choir, and wild freakout solos
from both Phil and Mick. The song fades out just as Mick begins to really
unleash a second, more powerful solo. This is unfortunate, as the perfect
opportunity to unleash Mick's wizardry on the world was missed.
Look At Yourself. Dit bevat de razernij van het origineel en Lee doet zijn best om het gebrek aan assisterende percussionisten van de opname uit 1971 goed te maken. Zijn gedrevenheid en kracht zullen elke luisteraar die het volume van luidsprekers of koptelefoon op 11 durft te zetten afstraffen! Ruim voldoende wah-wah en een zwaar Hammond geluid en een bijzonder sterke prestatie van Bernie en het Heep koor plus wilde, gestoorde solo’s van zowel Phil als Mick. Het nummer sterft langzaam uit terwijl Mick ontbrandt met een tweede, sterkere solo. Dit is jammer, want het was de perfecte kans om Mick’s tovenarij op de wereld los te laten.

July Morning. Finally, we get to truly appreciate the genius of Trevor
Bolder's bass mastery as he and Phil trade off some of their finest solo
efforts ever on the intro. But Trevor doesn't stop there; it is doubtful
that there has ever been a more inspired studio performance by a Uriah Heep
bassist than on this track. An excellent fadeout here, holding true to the
original. And yes, Bernie nails the high note perfectly.
July Morning. Eindelijk krijgen we de kans om het geniale meesterschap van Trevor op bas te waarderen als hij en Phil hun mooiste solo pogingen afwisselen gedurende de intro. Maar Trevor houdt niet op, het is twijfelachtig of er ooit een sterker geïnspireerde studio uitvoering is gedaan door een Heep bassist dan op dit nummer. Het nummer sterft hier mooi af, zoals op het origineel. En ja, Bernie raakt de hoge noten foutloos.

Easy Livin'. An unexpected, but perfectly placed swirling Hammond intro
leads into a fiery rendition of Heep's most famous song. Undeniably more
energy than even the original, the band rips through this great rocker, Lee
once more shining and proving how much he has improved as timekeeper since
this was originally recorded. A decided low note, however, when the band
begins their traditional extended live ending only to end rather abruptly.
Easy Livin’. Een onverwachte, maar perfect geplaatste Hammond intro voert ons naar een vurige vertolking van Heep’s beroemdste nummer. Onmiskenbaar meer energie dan het origineel, scheurt de band door dit fantastische nummer. Lee laat zien dat hij kan schitteren en bewijst dat hij beter ritme kan houden dan toen het origineel werd uitgebracht. Een minpuntje is dat de band aan het einde begint aan hun traditionele uitvoerige live versie en dan houdt het abrupt op.

Traveller in Time. Another improvement over the 1972 version with Mick
overdubbing an edgy electric wah-wah atop his acoustic as rehearsed for
Acoustically Driven. Here, the abrupt ending works perfectly.
Traveller In Time. Nog een verbetering in vergelijking met de versie uit 1972 waarin Mick de scherpe elektrische wah-wah overdubt met een akoestische versie zoals gerepeteerd voor Acoustically Driven. Hier werkt het abrupte einde wel perfect.

Sunrise. While the original might have been considered a ballad by some,
this emotional revision is anything but. One of the finest rearrangements on
the entire set, the dynamics now burst with a sizzling energy that even Heep
has rarely matched before. Although the quiet passages are not as soft as
the original, they pulse like a caged beast waiting to escape so that when
the loud passages burst out, the emotion of a sunrise breaking the crest of
a hill is more fully felt than ever before. Of special note are Phil's
church-like organ on the quiet passages, Bernie's emotional reading, and
Trevor's melodic-yet-puissant bass lines.
Sunrise. Hoewel het origineel door sommigen beschouwd werd als een ballad, is deze emotionele vertolking alles behalve dat. Een van de best herschreven nummers van de hele set. Hier barst de dynamiek los met een spetterende energiegolf die zelfs Heep niet eerder geëvenaard heeft. Hoewel de zachte stukken in het nummer niet zo zacht zijn als het origineel, lijkt het erop dat er een gekooid beest zit dat wacht op een ontsnapping en als de hardere stukken losbarsten voel je de emotie van een zonsopgang boven een heuvel in volle glorie, beter en mooier dan ooit daarvoor. Speciale aandacht voor Phil’s kerkachtige orgel in de stille stukken, Bernie’s emotionele vertolking en Trevor’s melodieuze, echter machtige baslijnen. 

Blind Eye. While the basic track was recorded during the Acoustically Driven
sessions, the band obviously spent a great deal of time retooling this into
what may be the definitive version. Beginning with some freaky sound effects
ala Seven Stars, Mick has added some superb rhythm electric guitar and
Trevor's bass has been strengthened. This song is further highlighted by the
guest appearances of Ian Anderson (Jethro Tull) and his magic flute, and
Steafan Hannigan and his bodhran.
Blind Eye. Hoewel de basis werd opgenomen tijdens de Acoustically Driven sessies, heeft de band duidelijk veel tijd gestoken in het ombouwen van deze wellicht definitieve versie. Er wordt begonnen met een paar freaky geluidseffecten a la Seven Stars, Mick heeft wat super elektrische ritmegitaar toegevoegd en Trevor’s bas is versterkt. Verder wordt het nummer benadrukt door het gastoptreden van Ian Anderson (Jethro Tull) en zijn magische dwarsfluit en door Steafan Hannigan en zijn bodhran.

Rain. A bold effort on this duet between Phil and Bernie. Without losing any
of the beauty of the original, they have decidedly reinterpreted it
(Bernie's vocals, Phil's piano). Astonishingly beautiful in 1972, it is just
as remarkably exquisite here. If they haven't already, both should be able
lay to rest the spectres of Byron and Hensley. Although obviously recorded
during the Future Echoes rehearsals, this is quite different from the live
version.
Rain. Een moedige versie op dit duet tussen Phil en Bernie. Zonder de schoonheid van het origineel te verliezen, hebben ze het opnieuw geïnterpreteerd. (Bernie op zang, Phil op piano). Schitterend in 1972, maar net zo mooi nu. Als het al niet gebeurd is, zouden de geesten van Byron en Hensley nu makkelijk te ruste kunnen worden gelegd door dit duo. Hoewel duidelijk opgenomen tijdens de repetities van Future Echoes, is deze uitvoering anders dan de live uitvoering.

Stealin'. Another energetic band performance highlighted by Trevor's
marvelous bass work and Mick's great wah-wah solo, but unfortunately lacking
in several areas. First, Phil's Hammond work, particularly before the entire
band comes in, is so different from the original that the song is nearly
unrecognizable and the number nearly runs out of steam before it starts.
Second, Bernie completely misses on matching the emotion of the words in the
early verses, singing with far too much force. Finally, the song fades out,
dropping completely the traditional ending, sadly leaving the listener
completely unsatisfied.
Stealin’. Nog een energieke vertolking van de band, met de nadruk op Trevor’s fantastische baswerk en Mick’s schitterende wah-wah solo, maar helaas ontbreekt er ook het één en ander. Ten eerste Phil’s werk op het Hammond orgel, wat met name (voordat de rest van de band invalt) zo anders is in vergelijking met het origineel dat je het nummer bijna niet meer herkent waardoor het nummer bijna in het slop raakt voordat het werkelijk begint. Ten tweede kan Bernie de emotie van de eerste coupletten in het geheel niet overbrengen omdat hij met te veel kracht zingt. Tenslotte eindigt het nummer met een wegsterven waardoor het traditionele einde van het nummer wordt weggelaten, waardoor de luisteraar, triest als het is, totaal onbevredigd achterblijft.

BONUS NOTE FOR THE LIST ONLY: I have tried over the past few days to change
my mind, but now I abhor this version. Sorry, but I'll stick with the single
edit, or better yet, the Steff Fontaine live version. Besides the live
version of Rockarama, this is the only thing by this lineup that I program
off my CD player.
EXTRA AANTEKENING VOOR DEZE LIJST: Ik heb de afgelopen dagen geprobeerd mijn mening te herzien maar ik verafschuw deze versie. Sorry maar ik blijf bij de eenvoudige uitgave, of beter gezegd de live versie van Steff Fontaine. Naast de live versie van Rockarama id dit het enige van deze line-up wat ik niet programmeer op mijn CD speler.

Sweet Freedom. Here Bernie redeems himself with a resplendent reading,
matched by Trevor's impressive bass. The band plays with emotive exuberance,
perfectly projecting the meaning of the lyrics. Phil's synths, however,
diminish the gospel metal tone that he establishes early on with the aid of
Mick's chiming rhythm guitar.
Sweet Freedom. Hier wint Bernie zichzelf terug met een glansrijke vertolking, aangevuld met Trevor’s indrukwekkende baspartijen. De band speelt met een emotionele overdaad waardoor de betekenis van de teksten perfect op de luisteraar geprojecteerd worden. De synthesizers van Phil echter verminderen de gotische metal sound die hij eerder wel weet te creëren met de hulp van Mick’s harmonische gitaarspel.

Disc 2.
Wonderworld. An engaging version of this standard opens Disc 2, with Phil
substituting acoustic piano for the cello part on the Acoustically Driven
arrangement. Mick has overdubbed a subtle yet menacing electric wah-wah to
create a sublime rendition of the most exquisite ballad Heep has ever done.
While quite different from the 1974 original, the new aesthetic touches lend
an elegance not previously present. Phil's soulful piano on the verses in
particular stands out, so different yet so apropos. Bernie croons like a
gospel singer and the female backing trio is a perfect compliment. A perfect
example of remaining absolutely true to the spirit of the original, yet
rendering a new version that can stand as a classic in its own right.
Wonderworld. Een belovende versie is het begin van CD 2, waarbij Phil de akoestische piano laat vervangen door het cello gedeelte op het arrangement van Acoustically Driven. Mick heeft subtiel maar wel gemeen de electrische wah-wah sound overgedubt om een sublieme vertolking te creëren van de voortreffelijkste ballad die Heep ooit heeft gedaan. Ofschoon het erg verschilt van het origineel uit 1974, zorgen de esthetische veranderingen voor een elegantie die niet eerder behaald is. Vooral de soulful piano partijen van Phil tijdens de coupletten steken met kop en schouders boven alles uit. Zo anders maar zo samenhangend. Bernie neuriet als een gospel zanger en het driekoppige vrouwelijke achtergrond trio is een perfecte aanvulling. Een perfect voorbeeld van absoluut trouw blijven aan het origineel met als resultaat een nieuwe versie die een klassieker op zichzelf is.

The Easy Road. As with the previous track, this maintains the original's
beautiful spirit, yet offers a fresh new arrangement. The main difference is
the string quartet and flute in place of the full orchestra. Bernie and Phil
once more prove their ability to not only master a Heep classic, but to
improve upon the original. Bernie in particular has never interpreted a Heep
ballad better. I actually prefer this arrangement, but it will depend
entirely upon your taste.
The Easy Road. Zoals bij het vorige nummer, houdt dit vast aan de geest van het oorspronkelijke nummer, maar het biedt ook een verfrissend nieuw arrangement. Het voornaamste verschil is het strijkers kwartet en de dwaesfluit in plaats van een volledig orkest. Bernie en Phil laten wederom zien dat ze niet alleen een Heep klassieker kunnen vertolken, maar ook dat ze het origineel kunnen verbeteren. Met name Bernie heeft nooit een ballad beter kunnen vertolken. Ik geef de voorkeur aan dit arrangement maar dat hangt natuurlijk helemaal af van je eigen smaak.

Return to Fantasy. This opens with Lee's ferocious new drum intro, and he
continues to amaze throughout, proving that despite what most rock critics
would want us to think, rock musicians do improve with age, just like every
other area of music. Unfortunately, the production doesn't do him or the
band justice, as the sound is thin, especially Lee's drums, and lacks the
power of the live version. Phil does well with the Hammond, but without the
Moog synthesizer, the song lacks the supernatural eerieness of the original.
The band's performance is superb, however, and provides a great new ending.
Return to Fantasy. Dit nummer opent met een woest nieuw drum intro van Lee en hij blijft ons verrassen. Hij bewijst, in tegenstelling tot wat de meeste rock critici ons willen doen geloven, dat rock musici WEL verbeteren naar mate ze ouder worden, net zoals in elke andere muzieksoort. Helaas doet de productie noch hem, noch de gehele band recht omdat het geluid mager klinkt, vooral het drumwerk van Lee en de kracht van de live versie ontbreekt. Phil doet het prima op de Hammond maar zonder de Moog synthesizer ontbreekt het het nummer aan de bovennatuurlijke griezeligheid zoals in het origineel wel aanwezig is. De uitvoering van de band is klasse echter en het einde van het nummer is nieuw en mooi.

Why Did You Go. With a few subtle differences, this is the most faithful
version in the entire set. A great song, a great performance.
Why Did You Go. Met een paar subtiele veranderingen, is dit de trouwste versie in de gehele set. Fantastisch nummer, fantastische uitvoering.

Come Back to Me. Another song that, while there are many instrumental
differences from the original, is superbly true to the spirit. This is
actually better than the Acoustically Driven version. Bernie is at times
indistinguishable from John Lawton, making this writer wonder why this
lineup has never attempted any other songs from the Lawton era (or why they
haven't performed songs from 1980-85 in the past several years).
Come Back To Me. Nog een nummer dat, hoewel er veel instrumentale verschillen zijn in vergelijking met het origineel, mooi trouw blijft aan de oorspronkelijke gedachte. Dit is zelfs beter dan de versie op Acoustically Driven. Je kunt Bernie soms niet onderscheiden van John Lawton waardoor je je afvraagt waarom deze line-up verder nooit een poging heeft gedaan om andere nummers uit het Lawton tijdperk te doen ( of waarom ze geen nummers hebben gedaan van de periode 1980-85 de laatste jaren).

More Fool You. This track is quite different from both the Raging Silence
original and the Acoustically Driven edition, and better than both. The
acoustic guitar and added percussion of the latter adds an extra dimension,
but Mick's overdubbed electric guitar and Phil's better use of the Hammond
fills the sound out even more. Bernie's performance is light years beyond
his singing twelve years ago, further improving this new edition.
More Fool You. Dit nummer is heel anders dan zowel het origineel van Raging Silence als de versie op Acoustically Driven en beter dan beiden. De akoestische gitaar en de toegevoegde percussie zorgen voor een extra dimensie en door de overgedubte elektrische gitaar van Mick en het betere gebruik van het Hammond orgel wordt het geluid nog beter opgevuld. Bernie’s uitvoering is lichtjaren vooruit gegaan in vergelijking met 12 jaar geleden waardoor deze versie nog verder verbeterd wordt.

Different World. Again, a vast improvement upon the 1991 song, creating
another new Heep classic. A far more artistic use of instruments, and the
studio setting allows us to better enjoy Phil's creative string arrangement
(as opposed to the live performance on Acoustically Driven).
Different World. Nogmaals een reuze verbetering van dit nummer uit 1991 en daardoor wordt een nieuwe Heep klassieker gecreëerd. Een artistieker gebruik van instrumenten en door de studio mogelijkheden kunnen we meer genieten van Phil’s creatieve strijkers arrangement (i.t.t. de live uitvoering op Acoustically Driven).

Cross That Line. One of Heep's most gorgeous ballads further enhanced by the
string quartet and highlighted by a wonderful violin solo and the Uillean
pipes on the outro.
Cross That Line. Een van Heep’s mooiste ballads die nog verder verrijkt wordt door het strijkers kwartet en nog verder omhoog getild door de prachtige viool solo en de Uillean doedelzak aan het einde.

Time of Revelation. A new intro leads into a surprisingly altered version of
this recent classic. There are many subtle changes that prevent this from
becoming a retread. Mick's first solo and a stronger presence from Phil's
Hammond aid greatly, as does Trevor's nice fat bass sound. However, the big
buildup to a powerful ending is instead faded out, leaving the listener
feeling somehow cheated.
Times Of Revelation. Een nieuw begin van een verrassend veranderde versie van deze huidige klassieker. Er zijn veel subtiele veranderingen waardoor er geen sprake is van een simpele cover. Mick’s eerste solo en een sterkere aanwezigheid van Phil’s Hammond orgel helpen hier fantastisch, net zoals Trevor’s lekker vette basgeluid. Toch is het jammer dat de grootse opbouw strandt in het wegsterven van de klanken in plaats van een knallend einde en daardoor voel je je een beetje verraden.

Universal Wheels. Again, what could've been a virtual copy of the original
is full of subtle twists, but the biggest improvement is a sound that is
more faithful to the Heep of the early 70s, and sounds less like German
metal of the 90s (always the biggest criticism of the Sea of Light album).
Bernie's enunciation of the powerful lyrics is much more clear and Trevor's
bass more thunderous.
Universal Wheels. Wederom, wat een makkelijke kopie had kunnen zijn van het origineel, zit nu vol met subtiele kronkelingen en de grootste verbetering is een geluid dat trouwer is aan Heep van de vroege jaren 70 en wat minder klinkt als Duitse metal van de 90er jaren (wat het grootste kritiekpunt is van Sea Of Light). Bernie’s uiting van de krachtige teksten is veel helderder en Trevor’s bas dondert harder.

Love in Silence. Heep's most original song of the 90s, this is very close to
the original, perhaps slightly better due to so many years of playing it
live. Most of the differences come from Phil's improved and more varied use
of his keys (at times sounding like a full orchestra), but Trevor's bass and
Bernie's emotion are stronger than the original as well.
Love In Silence. Heep’s origineelste nummer uit de 90er jaren. Dit klinkt het dichtst bij het origineel, misschien ietsje beter omdat ze het al zo veel jaren live spelen. De meeste verschillen worden veroorzaakt door Phil’s verbeterde en gevarieerdere gebruik van de toetsen (soms klinkt het net als een volledig orkest), maar de bas van Trevor en de emotie van Bernie zijn ook sterker dan het origineel.

Between Two Worlds. This classic is virtually indistinguishable from the
original, the biggest change being an actual fade out (well-done this time)
rather than a segue into I Hear Voices.
Between Two Worlds. Deze klassieker is bijna niet te onderscheiden van het origineel. De grootste verandering zit hem in het wegsterven van het geluid aan het eind (dit keer wel goed gedaan) in plaats van een overgang naar I Hear Voices.

Only The Young. A bit more power and a few very subtle changes (particularly
Lee), but otherwise essentially the same as the original.
Only The Young. Een paar subtiele veranderingen en wat meer kracht (vooral Lee), maar verder vrijwel identiek aan het origineel.

The Golden Palace. What a difference the string quartet and the flute make
in place of the synthesizer used on the original! This is how this song is
meant to be performed! Now a true masterpiece, if this arrangement had been
released in the mid-70s, it would probably have become one of Heep's biggest
hits ever. This new arrangement is the perfect ending for the set.The Golden Palace. Wat een verschil maken het strijkers kwartet en de dwarsfluit! Op het origineel was het immers alleen een synthesizer. Dit is zoals een nummer uitgevoerd moet worden. Nu een echt meesterwerk en als dit stuk was uitgebracht halverwege de jaren 70, was het waarschijnlijk één van de grootste hits van heep geworden. Dit nieuwe arrangement is een perfect einde van de set.