Mindview Magazine May 2001 issue.

 

 

Interview with Bernie Shaw and stunning reviews of Come away Melinda ( single) Future Echoes of the Past ( Double live CD) and The Legend Continues (DVD)

Translation follows soon

Scroll naar beneden voor de Nederlandse tekst.

 

URIAH HEEP – DE LEGENDE LEEFT EN HERLEEFT

 

De hernieuwde belangstelling van media, labels en promotoren voor de zogenaamde ‘classic rock’ is een feit. Groepen als Deep Purple en Black Sabbath genieten nog steeds van een grote belangstelling van jong en oud, maar die hangt dikwijls ook samen met het aantal originele leden dat nog of opnieuw in de band zitten. 

URIAH HEEP is een andere grootheid van de ‘classic rock’ die het nooit heeft opgegeven. De klassieke line-up van deze Engelse band vierde hoogtijdagen in de jaren zeventig. Van deze bezetting zijn er enkel nog Mick Box (gitaar) en Lee Kerslake (drums). 
Ken Hensley (keyboards en gitaar) verliet de groep in 1980 en verdween na wat solo werk en gastrollen bij Blackfoot en WASP in de obscuriteit. Hij vestigde zich in St. Louis waar hij voor een firma van geluidsapparatuur de contacten onderhield met de het veld. In die hoedanigheid was hij regelmatig te zien en te horen op de Frankfurter Musik Messe. In de rockgeschiedenis zal hij echter geboekstaafd blijven als de peetvader van de heavy hammond partijen. Vandaag gaat hij terug de boer op met de Hensley-Lawton Band. Zanger David Byron en bassist Gary Thain zijn overleden en dat maakt een reünie natuurlijk onmogelijk. Uriah Heep bestaat 30 jaar en heeft tal van bezettingswijzigingen gekend, maar de laatste 15 jaar is die volledig stabiel gebleven. 
Bassist Trevor Bolder (ex-David Bowie) speelt bij de groep sinds 1976 en Bernie Shaw (zang) en Phil Lanzon (keyboards) passen perfect in het plaatje. Dit is meteen de langst dienende bezetting en getuige hun meest recente studio cd’s ‘Sea Of Light’ en ‘Sonic Oregami’ een buitengewoon creatief collectief. Met deze bezetting schreef de band geschiedenis door als eerste rockband een reeks optredens te doen in Moskou (in 1987 nog voor de val van de muur) en daar te spelen voor 120.000 uitzinnige fans.  UH viert haar 30-jarig bestaan met een hele reeks uitgaven: een dubbele live cd ‘Future Echoes Of The Past’ die gepaard gaat met een speciale single, DVD en VHS. 
Deze opnames doen het laatste restje heimwee naar vroeger verdwijnen: UH zet hier schitterende versies neer zowel van hun klassiekers als van de meer recente songs. 
Wie UH op een festival te zien krijgt zal het vooral moeten doen met die klassiekers (‘July Morning’, ‘Stealin’’, Lady In Black’, Easy Livin’’, …) maar wie ze tijdens een zaalconcert kan bewonderen kan meteen ook horen dat hun recentere nummers niet moeten onderdoen. Aan de vooravond van hun vertrek naar Hamburg, waar een maandlange, hoofdzakelijk Duitse tournee begint op 4 april, heb ik een gesprek met Bernie Shaw.

 

Ik hoor dat jullie Engelse toer bijzonder succesvol was.

Inderdaad, het was goed om zoveel mensen terug samen te zien. Een van de redenen dat het een tijdje minder ging in Engeland was dat we geen goede promotie kregen. De mensen zijn immers niet telepathisch! Als ze niet weten dat we spelen, komen ze ook niet. Het toppunt is dat je dan als band het verwijt krijgt dat er geen volk genoeg is. Ons huidig label en productiemaatschappij ‘Classic Rock Productions’ heeft een enorme inspanning gedaan en het resultaat was een compleet uitverkochte toer. Zo zie je maar dat al iedereen even goed zijn best doet als wij, dit een resultaat geeft tot ieders voldoening! (lacht)

Na de Engelse toer gingen jullie ook naar Minsk (in Polen – red.) voor één optreden, hoe verliep dat?

Geweldig! Het was wel een bijzonder zware dag: we vertrokken hier in Londen om 4 uur ’s morgens en zaten pas om 3 uur de volgende morgen onder de wol. Het was een festival min een sportarena met vier bands. Eén uit Polen, één uit Rusland en één uit Oekraïne. Crematory bleek daar heel populair te zijn. Het voordeel ginder was dat we een volledige set van dik anderhalf uur konden spelen. Door de opgelegde sluitingstijden en met drie bands op de affiche was dat in Engeland niet mogelijk.

Jullie nieuwe dubbele live cd  geeft een prachtig beeld van hoe de band vandaag klinkt. Jullie hebben ook een perfecte balans gevonden tussen oud en nieuw werk. Bovendien blijkt dat het nieuwe werk niet moet onder doen. Akkoord?

Dat is precies hoe wij er nu ook over denken. We hoopten natuurlijk dat het zo zou zijn, maar het draait nog beter uit dan we ooit hadden durven hopen. Het huwelijk tussen de klassiekers en de recente songs werkt bijzonder goed. Het resultaat is een sterke live show en de fans waren razend enthousiast.

Zijn de nummers op ‘Future Echoes …” ook deze die we zullen te horen krijgen in Zaandam en Tilburg?

We zullen gelukkig de tijd hebben om die set bijna volledig te spelen. Er werden ondertussen wel nog wat wijzigingen aangebracht: ‘Traveller In Time’ is er bij gekomen en we openen de show met ‘Return To Fantasy’, een song die we met deze line-up nooit eerder hebben gedaan.

Jullie hebben ook nog een semi-akoestische live cd in de pijplijn, niet?

Inderdaad. Maar voorlopig concentreren we ons op ‘Future Echoes …’. We willen niet teveel ineens op de markt gooien. Op dit moment is de ‘Acoustically Driven’ cd enkel verkrijgbaar via internet (www.uriah-heep.com - red.). De officiële release is gepland voor september. Dat is natuurlijk een heel ander soort cd, maar het werkte fantastisch. Het vergde een serieuze voorbereiding van de hele band, maar vooral van mij. We hebben immers totaal andere songs gebruikt voor dat concert, we wilden immers niet zo maar een akoestische versie neerzetten van onze normale set. Het moest allemaal van de eerste keer goed zijn, want we hebben slechts één concert gedaan. Heel wat van de oudere nummers die werden gezongen door David Byron werden opgenomen met een falset stem op laag volume. Om dat live te doen moet je over heel wat stemcontrole beschikken. Dat was dus geen gemakkelijke opdracht. Het is wel de bedoeling om hier nog iets mee te doen later op het jaar. Ik zou die show graag zien toeren, maar dat heeft heel wat in de voeten omdat wij ook met extra muzikanten werken: een strijkkwartet, een achtergrondkoor, enz. Er zijn op dit moment concrete plannen voor zo’n show in New York. Ik hoop dat we dat kunnen doen en we plannen reeds een nieuw akoestisch concert in Londen tegen het jaareinde.

Werd er aan deze live cd’s nog veel gesleuteld in de studio?

Wat betreft de opnames werd er nauwelijks aan gesleuteld. We beschikten immers over opnames van 2 concerten en konden telkens de beste opname van elk nummer gebruiken. In de studio werd er voornamelijk afgemixt en ge-equalised.  Zo hoort het ook voor een live album!

Op dit moment toert er ook en zekere Hensley-Lawton band (twee ex-leden van de band –red.) en die spelen ook heel wat Heep nummers. Hoe voel je je daarbij?

Mmm … het is een beetje dubbel. Ik heb er geen probleem mee dat twee muzikanten de muziek van Uriah Heep spelen, maar ik heb er wel moeite mee als dit dubbelzinnig geadverteerd wordt. Ik denk dat zij er meer voor moeten zorgen dat de promotoren van hun concerten geen verwarring zaaien.

 

Diehard fans hebben in april/mei de kans om zowel UH als Hensley-Lawton te gaan beluisteren, maar ik kan je verzekeren dat de enige echte Uriah Heep op 8 en 9 mei in Nederland speelt. Deze bezetting is een schitterende club muzikanten en zij horen thuis bij de allergrootsten in de rockgeschiedenis. En tot slot: Bernie is een fenomenaal zanger. Luister maar eens naar de nieuwe single ‘Come Away Melinda’.

 

Geert Ryssen