Click on the picture to enlarge

Back to the Ken Hensley in Holland & Belgium homepage

Ken Hensley’s FREE SPIRIT in Lemelerveld, zaterdag 6 juli 2002.

Door alle Midzomerfeesten, Festivals en Beachparty’s in de buurt, werd dit een soort gezellig onderonsje van zo’n 50 à 60 échte fans.Rond half elf verschijnen ze op het podium van een zaal die van airco is voorzien, wat erg comfortabel is.

Allereerst word door Ken gemeld dat zijn Band “FREE SPIRIT” heet en níet “URIAH HEEP” en hiermee tikt hij gelijk de mensen over de vingers die (weer eens) de naam “URIAH HEEP” ge- en misbruikten. Na de prachtige intro blijkt duidelijk dat hij erg veel last heeft van zijn verkoudheid en zichtbaar moeite heeft met zingen.

Het is bewonderenswaardig om te zien hoe hij het desondanks voor elkaar krijgt een resultaat te behalen wat zeker alleszins acceptabel is. En zoals altijd geeft hij alles en dat was, naar zijn zeggen, deze avond slechts 50%.

Dit beseffende, probeer je jezelf eens voor te stellen hoe het zal zijn als hij de volle 100% ter beschikking heeft en alle registers opentrekt! Dan wordt het wel erg duidelijk dat, wanneer hij weer Nederland aandoet, je dit voor geen goud zult willen missen!

Deze man heeft een droom en is zeer gemotiveerd om hem ook uit te laten komen. Het is hem zo’n kleine 30 jaar geleden gelukt en het zal hem weer lukken! It’s just a matter of time!

Ouder, maar ook wijzer, zal het zeker anders worden, maar duidelijk is dat dit is wat hij kan en wil, altijd zal willen en nooit zal kunnen laten! En al even duidelijk is het dat Andy, Dave en Pete door diezelfde passie en motivatie zijn aangestoken en zichtbaar van iedere seconde genoten.

De vernieuwde versie van o.a. “The Return” en “Lady In Black” zijn een genot om naar te luisteren en hebben zeer zeker meer pit gekregen. Geen enkele CD, hoe prachtig ook gearrangeerd, kan op tegen dit live-geweld. Je staat temidden van een ruimte die bol staat van trillingen die je aanraken, door je heen gaan en je af en toe de koude rillingen bezorgen.

Melodieën en klanken, vooral die van de Hammond, die je meenemen naar de tijd dat je ze voor het eerst hoorde. Soms is dat nog geen jaar geleden, een andere keer bijna 30 jaar. Wat gaat er door de hoofden van deze fans vraag je jezelf af? Wat voor herinneringen en emoties komen naarboven?

Eén ding is zeker; dat wat zij toen mooi vonden, vinden zij nu nog steeds mooi en dat zal waarschijnlijk altijd wel zo blijven.

Muziek is iets dat je diep in je hart raakt en kan ontroeren en een hart kan nog zo oud worden, het blijft altijd hetzelfde hart en dat wat uit zijn hart kwam ontroerde deze harten en zal waarschijnlijk eeuwig deze harten blijven ontroeren!

 

9 juli 2002.

Inge Hietbrink.