Prog-nose bespreking van Running Blind

Hoeft de man nog voorgesteld te worden ?  De nu grijzende eminentie op de hoes heeft nog steeds die archaïsche trekjes en vlezige neus die destijds zo typerend waren tussen de lange bruine haren en wapperende gewaden.  Deze laatsten zijn verdwenen maar ik denk niet dat Ken Hensley veranderd is qua inborst en levensovertuiging.  Zeker niet wat betreft de muziek.

Aangezien ik vanaf mijn 14^e een enorme Uriah Heep fan was en deze man samen met Mick Box eeuwig verbonden zal blijven met die naam, kocht ik vroeger ook zijn drie solo elpees. "Proud words on a dusty shelf" was niet alleen een gave titel maar ook een klassieker : kalm, gevoelig, vol piëteit vulden deze simpele liedjes menigmaal mijn kamertje.

Ken Hensley is een artiest die door de jaren heen zichzelf is gebleven want hij klinkt nog steeds hetzelfde als op zijn drie voorgaande solo projecten ook al zijn deze jaren eerder uitgebracht.  Goed, de omringende mensen zijn anders, maar vergis U niet, de man met de nobele indianenuitstraling heeft de touwtjes stevig in handen : hij schreef alle nummers.

Tevens is er de constante om (ex) Heep-bassisten steevast te engageren voor Ken’s solo uitspattingen.  Eens was dit Gary Thain, later Trevor Bolder en nu duikt John Wetton geregeld op om een streepje bas te spelen (hij was bassist op oa Return to fantasy – 1975).

’n Ander bassist, Andy Pyle, mag gelinkt worden aan de Kinks.  Ook een pluim voor Dave Kilminster (familie van Lemmy ???!) op gitaar die de nummers voorziet van een  Mick Boxiaanse galm.

Bepaald indrukwekkend zijn beide instrumentale composities die de CD openen, vredig van sfeer maar toch imposant; na enkele vingeroefeningen van de man barst het nummer los in een onvervalste Heep-sound.  Het is al raak van bij het begin !

Heel de CD doet vervlogen tijden herleven : ook hier hebben we enkele rockers (Out of my control, The final solution, It’s up to you, Tell me), luchtige niemandalletjes (You’ve got it, Finney’s tale), en slows (de ene te stroperig, de andere zich vast bijtend in je nekvel (A little piece of me).

Dat de man een flink deel van zijn leven doorgebracht heeft in Amerika wordt gladjes geïllustreerd in ‘You’ve got it (the American dream). 

‘Free spirit’ is de rode draad die de figuur Hensley in drievoud aan de mensheid presenteert :

Het is de LP die hij als solo-artiest maakte voor deze (in 1980!), het is de groep waar hij dit jaar mee gaat toeren, en het is nu ook een nummer op deze CD.  Het is een vloeiende rocker in de traditie van ‘Easy livin’’, aangenaam om te beluisteren met zijn gitaarsound en samenzang.

In ‘Movin’ in’ komt de geest van ‘Lady in black’ overgevlogen met een refrein dat evenzeer een Bad Company LP kon sieren in hun gloriedagen.  Een beetje southern doet ’t hem meestal wel bij mij.  Niet eens een gekke bedenking want Ken Hensley vervoegde halverwege de jaren ’80 het Amerikaanse Blackfoot en maakte met hen twee uitstekende elpees nl. Vertical smiles (1984) en Siogo (1985).

Recente concertfoto's van de duitse tour, klik hier........