URIAH HEEP GOES BERLIN

Wanneer je dit leest zou je kunnen denken, wat heeft dit nu met SPADO te maken!

We zijn een atletiekvereniging en geen popgroep die in de jaren zeventig aardig populair waren.

De link is echter snel gelegd , na onderstaande uiteenzetting.

Een aantal atleten van SPADO had het idee geopperd de marathon in Berlijn te gaan lopen.

Twee van hen waren Louis Rentrop en Marcel Wigmans.

Beide heren zijn fanatieke aanhangers van de eerder genoemde popgroep, en omdat Louis nauwe contacten heeft met de band, werd het idee geboren om in Berlijn de popgroep te gaan promoten.

Hiervoor heb je natuurlijk meer dan twee mensen nodig.

Geinformeerd werd wie er allemaal naar Berlijn wilde gaan, en daar het best een respectabel aantal atleten was, samen met partners en supporters, werd besloten een reisorganisatie in de hand te nemen ,zodat men als groep met de bus de reis naar Berlijn (inclusief verblijf) kon maken.

Als “Uriah Heep promotie team” zou de groep zich in Berlijn presenteren.

Zo gebeurde het dus dat op vrijdagmorgen,28 september de bus van Peter Langhout werd beplakt met twee reusachtige posters van Uriah Heep, en natuurlijk, omdat het Spado-lopers waren, prijkte ook een tweetal borden van Spado op de bus.

Ruimschoots voor zeven uur in de ochtend waren alle Berlijn-gangers present en kon de chauffeur (noem mij maar Ad had hij bij vertrek gezegd) precies op tijd de reis naar Berlijn ( zo,n slordige 750 kilometer) beginnen.

Marcel Wigmans fungeerde als reisleider en samen met Ad (de chauffeur) was de te volgen route uitgestippeld, compleet met twee stops voor het completeren van de groep in de omgeving van Eindhoven en Ijselstein/Helden ,alsook voor twee stops in Duitsland.

We waren nog maar amper onderweg of de eerste file diende zich al aan, maar gelukkig we verspeelden niet veel tijd.

Na de twee stops in Nederland werd rond half tien de grens gepasseerd.

Na alweer een file in het Ruhrgebied werd om half twaalf de eerste echte stop gemaakt. We hadden er toen al zo.n kleine 350 kilometer opzitten.

In een Rastaus werd de lunch gebruikt en na het maken van een groepsfoto, in Uriah Heep t-shirt, werd reis naar Berlijn voortgezet.

Na nog een tweede stop was het nog maar even en arriveerden we in Berlijn iets over zessen.

Eerst naar de Berliner Messe , in het westen van Berlijn, voor het ophalen van de startnummers, en daarna naar het hotel dat zich helemaal aan de oostkant van Berlijn bevond.

Nadat de kamerindeling bekend gemaakt was,werd de bagage op de kamers gezet en werd het tijd om aan een warme maaltijd te denken.

De hoteleigenaar wist wel iets, en de groep vertrok naar het Italiaans restaurant Samirino, zo,n tien minuten lopen vanaf het hotel.

Daar we toch met een respectabel aantal mensen waren duurde het wel even voordat iedereen aan de maaltijd was, maar dat mocht de pret niet drukken.

De eerste dag zat er hierna snel op.

Om zeven uur liep de wekker af en na een heerlijk ontbijt ging het met de bus naar de Charlotteplatz voor de start van de Ontbijtloop. Een loop waaraan onze deelnemers aan de marathon, maar ook een aantal supporters deelnamen.

Gekleed in het Uriah Heep t-shirt vielen we natuurlijk wel en dat was ook de reden dat we op het podium terecht kwamen, waar een enthousiaste speaker ons als Uriah Heep team aankondigde.

Na de loop, die zo’n kleine vijf kilometer lang was ,en eindigde bij het Olympisch stadion, hadden we de rest van de dag vrij om Berlijn te gaan verkennen.

Nadat we afgesproken hadden waar we elkaar weer zouden ontmoeten gingen we in een aantal kleinere groepjes uiteen.

Onder een stralend blauwe hemel werden heel wat kilometertjes afgelegd,waarbij heel wat bekende plekjes bezocht werden

Wat te denken van de Reichstag,de Brandenburger Tor, Checkpoint Charlie, de Potzdammer Platz en de Alexander Platz.

Laatstgenoemde plein was ook het verzamelpunt, en van daar uit ging het per tram terug naar het hotel.

De warme maaltijd, waar zouden we die gaan gebruiken was de vraag. Uiteindelijk werd besloten weer naar het Italiaans restaurant te gaan, dat was immers goed bevallen.

Daar hadden ze echter niet op ons gerekend, en het gaf nog al wat problemen voordat iedereen van een maaltijd voorzien was.

De personele bezetting was onder de maat ,zodat het allemaal nog al lang duurde.

Op weg naar het hotel werd dan ook gesteld dat we er op zondagavond niet meer naar toe zouden gaan,ondanks dat dit al op vrijdagavond afgesproken was.

Vroeg naar bed was de leus,want de dag van de waarheid naderde met rasse schreden.

Op een wel zeer vroeg tijdstip voor de zondag ( half zes) liep de wekker af en zaten we om zes uur aan het ontbijt.

Om zeven uur zaten we allemaal in de bus en was het richting centrum van Berlijn, alwaar de bus op een plaats zo kort mogelijk bij de finish geparkeerd kon worden.

De deelnemers aan de marathon liepen met strakke kopjes naar de start nadat de supporters hen veel succes toewensten.

Om negen uur klonk het startschot en de vijf en dertigduizend deelnemers begonnen aan hun tocht van 42 kilometer en 195 meter.

Onderweg, op een drietal verschillende punten in de route werden de atleten door ons aangemoedigd en daarna was het snel naar de finish om ze daar op te vangen.

Het bleek een ideale temperatuur om te lopen ,maar wij als toeschouwers vonden het best fris.Het zonnetje liet zich amper zien en een paraplu konden we af en toe best gebruiken.

Door de enorme drukte bij de finish lukte het opvangen van de atleten niet helemaal volgens plan, maar gelukkig , de bus stond niet zo heel ver uit de buurt, dus ging men daar rechtstreeks naartoe.

Het was al dik over drie uur in de middag dat al onze mensen binnen waren.

Iedereen had zijn of haar taak volbracht met hier en daar een persoonlijk record.

De missie zat erop voor wat het lopen betreft.

Nu nog de “After Marahon-Party”.

Na een rit terug naar het hotel, was er voor de atleten natuurlijk eerst een verfrissende douche, waardoor de ergste vermoeidheid weggespoeld kon worden.

Daarna was er de vraag, waar gaan we de “ After-Marathon-Party ” vieren.

Op democratische wijze werd besloten toch maar weer naar het Italiaanse restaurant te gaan, want immers waar kun je op zo’n korte tijd met zo’n groep naar toe.

Daarnaast was een delegatie eerst met de eigenaar gaan praten, en hij verzekerde ons dat er geen enkel probleem te verwachten was.

Extra personeel zou worden in gezet, en als pleister op de wonde voor het ongemak van de vorige avond, het eerste rondje was voor zijn rekening!

Dat sprak ons natuurlijk zeer aan, en vol goede moed was het wederom naar Samirino .

Men was duidelijk voorbereid op onze komst, en binnen afzienbare tijd was iedereen voorzien van een drankje, waarbij de grote pullen bier wel de hoofdmoot vormden.

De sfeer zat er snel in, en zeker toen ook nog Louis en Marcel hun vocale vaardigheden ten gehore brachten.

Grote hilariteit was er toen de ober een tweetal enorme pizza,s boven bracht.

Deze waren toch maar voor twee personen, al leek het wel een maaltijd voor ons allemaal.

Het werd derhalve een zeer geslaagde avond, een perfecte afsluiting van een weekendje Berlijn.

De laatste dag brak na een verdiende nachtrust weer snel aan.

De koffers werden weer gepakt en de reis naar huis kon beginnen.

Amper vertrokken bleek echter dat er nog een fototoestel was blijven liggen in het Italiaans restaurant.

Dus eerst richting Konrad-Wolfstrasse. Op een tactische manier werd dit probleem opgelost, en met fototoestel en ook nog een achtergebleven T-shirt was het richting Bergen op Zoom.

Ook nu weer de twee verplichte stops, eerst bij een wegrestaurant op Duits grondgebied.

Daar konden nog wat marken worden opgemaakt worden, en vervolgens de tweede stop bij een AC restaurant in Nederland, tevens het punt waar we afscheid namen van een tweetal reisgenoten.

Daar werden we getracteerd op koffie met gebak door……. Jawel URIAH HEEP.

Dan nog het laatste ruk naar de thuisbasis, waar we iets over acht uur arriveerden.

“Uriah Heep goes Berlin “ zat er weer op. De volgende dag was het voor de meeste van ons weer gewoon werken geblazen.

Het was een grandioos weekend geweest, een geweldige marathon voor de lopers (sters), en een belevenis voor de supporters.

Ik weet het zeker, want een van de supporters was ik.

Martien Huijgens.

Terug naar www.moreheep.com/marathon.htm